Dag 5 – when hell broke loose

Toen we vanochtend wakker werden, begon het heel zachtjes… je hoorde de druppels op het dak van ons fijne appartement vallen, bijna rustgevend, alsof je in een tentje ligt, veilig wachtend tot de druppels voorbij zijn en je de stralende zon die daar op volgt kunt verwelkomen.

Euh… ja… tot zover de romantische gedachte over regen in de vakantie. De druppeltjes regen werden grote druppels, om uiteindelijk te geraken tot een volledig opengezette tuinslang die maar door blijft spuiten. We moesten om 11 uur ons “huisje” uit en het was een uur of 9, half 10 toen ik koffie ging zetten. Laten we maar eens kijken wat het lokale nieuws te melden heeft over de regenval.

Nou, de weerswaarschuwingen, inclusief mogelijke tornado’s vlogen je om de oren. Mijn telefoon begon uiteindelijk ook mee te doen en deelde een waarschuwing uit. “Severe thunder storms, flooding, possible tornadoes”, het kon niet op! De eerste waarschuwing zou om 11 uur worden opgeheven en ook de radar beelden lieten zien dat er mogelijk een gaatje tussen de buien door zou komen. Dat is mooi, want we moesten toch echt onze weg vervolgen.

Om kwart voor 11 regent het nog als een malle en kijken we uit het raam. Daar zien we onze auto staan, maar om daar te komen, moet je wel je A-, B- en C-diploma hebben. Dat en het feit dat m’n zwembroek al ingepakt was, maakte me niet bepaald een gelukkige kampeerder.

20160122_104618

Daar staat ie dan… met de Pacific Ocean er tussen

Anyhow, om 11 uur kwam de voorspelde regenbreak en misten we alleen de stelten om ons door dit droog door deze plas, met onze bagage, te worstelen. Dus enkele natte voeten later, hadden we uiteindelijk de auto weer ingepakt en konden we onze reis naar Vero Beach in gang zetten.

Het zou de hele dag rotweer worden, dus een dagje in de auto zitten, is dan geen straf, dus besloten we de langzame route richting het zuiden te pakken (de A1A scenic coastal route) in plaats van de I95. Extra duur van de rit, ongeveer 3 uur, inclusief een tussenstop bij de Publix om broodjes, ijs voor onze koelboxen en nog een bakkie koffie te kopen en een stop bij een Payless Shoestore, waar Jo haar zo gewilde sneakers kon kopen. Verder, onderweg, zelden zo veel regen gezien, maar onweer, storm en tornado’s bleven uit. Heel veel van de scenic route, kon je ook niet zien.

Tegen een uur of 5 waren we in ons hotel, geboekt via Hotwire.com. Het is een Country Inn, prima nette en schone kamer. De mensen achter de receptie waren net iets te blij met ons bezoek, waardoor ik denk dat nog geen 10% van dit hotel daadwerkelijk bezet is. En nu hier even rondgelopen te hebben, snap ik ook waarom. Er zit hier vlak naast weliswaar een outlet mall, maar bizar genoeg (voor Amerikaanse maatstaf), zonder bars of restaurants. Daar was ik eigenlijk wel vanuit gegaan. Op loopafstand nog wel een hamburger/fastfoodachtige tent en nog een ander restaurant, met een wat uitgebreidere menukaart. We besloten dus voor de tweede optie te gaan.

Het is een restaurant waar je eerst door een gift-shop moet lopen, om vervolgens in een grote zaal te komen, gevuld met “country & western” mensen (je mag tegenwoordig geen red-necks meer zeggen, maar als dat wel had gemogen, dan had ik het zo verwoord). Redelijk eten, geen alcohol, niet zo duur, niet betalen bij je serveerder, maar in de gift-shop. Dat laatste vond ik dan wel weer wat raar.

Intussen hebben we de komende 3 dagen ook vastgelegd. Via AirBNB hebben we een appartementje in Miami Beach tussen Lincoln Road Mall en Española Way, vanaf morgenmiddag tot dinsdagochtend vastgelegd. Maandag zou zelfs een potentiële stranddag kunnen worden, als de weersvoorspellingen uitkomen (22 graden, zon). Dat zou erg lekker zijn.

Volg ons op:
Facebook0
Google+0
https://www.travelblogging.nl/reisverslagen/roadtrips/dag-5-when-hell-broke-loose/
Follow by Email23
INSTAGRAM54

One Reply to “Dag 5 – when hell broke loose”

Reacties zijn gesloten.